ساعت ۶ صبح بود که دیگر تکان نمیخوردی.

ارامش نداشتم  گرچه دیگر دردم تمام شده بود.

از اینکه میدیدم برای اولین بار اینطور بی حرکتی ، نگران بودم.

میدانم که یادت هست... ساعتهای طولانی ۱۹ اسفند را...

گریه های من را ، وقتی داشتم از پدرت خداحافظی میکردم

وصیتم به مادرم را...

میدانم همه را به یاد داری ، که من با صدای تو دوباره به این دنیا برگشتم.

گریه میکردی...بلند ـ بلند...صدایت هنوز در گوشم هست

انگاری ترسیده بودی...چشمانم نمیدید...فقط صدای تو بود که تمام حجم مرا پر کرده بود.

وقتی از مادر پرسیدم این صدای بچه ی کیست؟

کلمات مادرم مثل شهد عسل برایم گوارا بود: صدای دختر توست راحی....

یادت هست بانو...وقتی در اغوش ان مادر دیگرم بودی و تو را نزدیک من اورد

دستانت را گرفتم و اولین جمله ی من به تو: الهی قربونت برم مامان...بود

میدانم همه را به یاد داری...دیگر گریه نکردی...ارام شدی و همه را مبهوت خودت کردی.

بانو...بانو ...

تو با من چه کرده ایی که این همه در برابر درد صبوری میکنم.

بانو ...بانو...

تو چه معجزه ایی هستی که وجودت تمام دلیل زندگی ه من شده است...

بانو... خداوند چه چیزی را همراه تو ،در وجودم کاشت

که هر روز با تو بزرگتر میشوم.

بهترینم....نازنینم...

باران بانوی من!

میلاد ۲سالگیت مبارک.

خداوند را به رحمانیتش قسم میدهم ...به سخاوتش

تو را ، تمام بچه های دنیا را ،در پناه خودش قرار دهد. امین.

                                                                    راحی ۹۰.۱۲.۱۹

                                                                       ۱:۱۵ am